Wie brengt de Balans in jou? Of wie controleert jou?
De overheid? De maatschappij? Of jij zelf?
Controle geeft macht zo is dat in alles waar je controle over hebt. Misschien om het vriendelijker te verwoorden, dan zeg je controle zorgt voor beheersing, maakt de zaken waar je controle over hebt beheersbaar.
Dat is precies wat heersers dag in dag uit aan het doen zijn. Heersers als een President van een land, de directeur van een bedrijf, de meester van de klas, de ouders in het gezin, en het vriendje met de grootste mond.
Innerlijk is er geen sprake van controle maar van Balans en is er enkel de controlerende functie (besef) of je in balans bent. Als er geen balans is in jezelf, beheers je jezelf niet en wordt je onderdrukt of genegeerd. Onderdrukt omdat wat jij zegt, denkt en voelt, niet tot uiting komt. En genegeerd omdat wat je zegt vanuit woede, onmin of razernij tot uiting komt. Via deze twee wijzes legt de betreffende controleur jou zaken op, die jij niet vanuit jezelf zou willen verrichten.
Hoe hoger de functie van de controleur des te hoger de druk om te kunnen blijven heersen. In bijna alle gevallen, wordt er gezegd dat het heersen wordt toegepast om de orde te bewaren. Maar ook in net zoveel gevallen gaat het om te overheersen, en krijgt de controle een negatieve lading.
Het gaat er dan steeds meer om dat er voor één gedachtegang wordt gekozen, 1 straatje, en dat wordt steeds schoon gehouden met een brede bezem.
Door openheid stel je jezelf gevoelig op, je laat zien waar je mee bezig bent, het doen en laten wordt zichtbaar. Maar het probleem daarbij is juist de kwetsbaarheid die daarbij optreed. De controle is niet meer in jou handen voor jou alleen, waardoor ook het overzicht steeds meer van helder naar troebel verandert.
Als je niets te verbergen hebt dan hoeven de gordijnen niet gesloten te blijven, dan is er de toegankelijkheid, maar die is juist bij de grote heersers verdwenen. We hebben geen enkel idee wat de ‘wereldtop’ als hoogste prioriteit heeft en wat het doen en laten van deze groep nu werkelijk is.
Steeds meer behoort de burger (de onderste laag van de kerstboom van de maatschappij) te voldoen aan eisen, om zo steeds maar weer die controle voor deze wereldleiders te blijven garanderen. Echter de burger is ook, net als deze wereldleider een mens. En ook deze burger wordt slimmer en bewuster, en gaat voelen en ervaren wat er zich steeds werkelijk afspeelt in de wereld. Deze burgers verlangen steeds meer naar de openheid, waardoor ze inzichtelijk krijgen hoe het spel door de ‘grootmachten’ gespeeld wordt.
De burger is niet dom, maar al te vaak alleen onwetend. En door de overwoekerende maatschappij, wordt de burger maar al te vaak van het pad met de juiste verlichting af gestuurd, waardoor ze verdwalen in de steegjes waar de donkerte heerst.
Het broeit in de burger, het borrelt in de mens en het overgrote deel kan het maar geen handen en voeten geven, kan maar niet de vinger leggen op de zere plek, terwijl van binnen ze weten dat het niet juist in de haak is.
Prioriteiten in deze burger houden deze broeihaard, deze innerlijke opborreling in bedwang, omdat de burger zoveel aan het hoofd heeft (het maatschappelijke hoofd) en zoals er dan vaak gezegd wordt “het leven gaat door”.
Maar deze broeihaard deze opborreling kan vergeleken worden met de activiteiten van een vulkaan, die eerst zo in ruste was en waar nu de stroming innerlijk weer op gang gekomen is. Eens zal de druk te hoog worden, eens zal er geen controle meer zijn over de burger, en komt deze voor zichzelf op. Als individu, in positieve zin natuurlijk.
Momenteel zijn wij als mens te vergelijken met een hogedrukketel. We voelen allerlei emoties en gevoelens in ons en met onze eigen creërende gedachten zetten we daar weer druk op, laten we die druk opbouwen. Door middel van onze uitingen, het ventiel van de hogedrukketel, kunnen we deze druk ventileren. Via acties en reacties ontluchten we onszelf van de druk en gaan we weer verder met het leven te leven.
De druk ventileren kan via discussies, meningen, woordenwisselingen, ruzies, strijd en oorlog. Hoe hoger de druk des te groter de ventilatie.
Het bewustzijn, en de laag van bewustzijn, zorgt er voor dat het in balans is en er geen ventilatie nodig is als uiting maar dat de uiting natuurlijk gebeurt via creatie, vanuit vooruitgang, groei en niet vanuit afbraak. Want anders loopt de zaak uit de hand , escaleert datgene wat meer en meer in onbalans raakt.
Komen we weer terug bij de eerste zin van dit artikel; Wie heeft de controle over jou? Ben jij al in balans?
Er zijn zoveel lagen van het leven, en zoveel lagen van het bewustzijn, dat we door de bomen soms het bos niet meer zien. En dat is ook de hoofdreden dat de mens het snel opgeeft.
Waar een wil is is een weg, maar vele mensen zien de weg niet en dan is de wil niet sterk genoeg.
Vaak is er echter wel een sterke wil maar wil het individu niet de eerste zijn, niet het hoofd boven het maaiveld steken. In feite zijn het de gedachten, die je beperken (begrenzen) om voor jezelf op te komen. De onzekerheid, de angst om af te gaan, door te spreken vanuit je zelf vanuit het innerlijke gevoel dat in jou broeit en borrelt. Vanuit je hart.
Vaak is het ook moeilijk om de juiste woorden te vinden, ben je niet zo welbespraakt. Vaak wil je je wel uiten maar is de controle er niet voldoende, en dan is de uiting er een van haat en woede, die alleen maar weerstand oproepen, afstand en geen eenheid. Geen balans, geen focus dus. En daardoor komen we nooit tot onze natuurlijke uiting.
Belangrijk is om bewust te worden van het innerlijke geborrel, van wat er in jou broeit, en daarmee bedoel ik dat je de zaken buiten jou eens probeert los te laten, beetje bij beetje, en dat je zodoende steeds meer de tijd en rust zal vinden om eens op onderzoek uit te gaan wie je zelf nu werkelijk bent. Het innerlijke van jou mens-zijn. waar de balans aanwezig is.
Ontrafel jezelf, creëer die innerlijke groei, je bent al lang genoeg bezig geweest met je uiterlijke groei. En of je er nou daadwerkelijk rijker van bent geworden… Ware rijkdom zit immers van binnen.
En voor de mensen die zeggen; het zal mijn tijd wel duren. Die hebben dan ook geen enkele reden om te klagen.
